درود بر مهندس عزیز

درود بر مهندس عزیز

پنجشنبه 19 ژانویه 2012
/ / /

چند روز پیش صدای مهندس پوینده عزیز رو از پشت تلفن شنیدم و همچنین صدای مهندس پارسای عزیز رو.

نگید امیر حسین این وبلاگ برای این درست نشده که تو همش قربون صدقه دوستات بری یا هر وقت بارون اومد احساساتی بشی و در موردش بنویسی . این وبلاگ برای نوشتن در مورد های فای هست.

من میگم OK حق با شماست اما واقعا های فای بدون مهندس پوینده عزیز اصلا هیچ لطفی نداره. نبود ایشون در ایران برای من یعنی عدم جذابیت های فای برای همیشه.

از همین جا به مهندس پوینده عزیز سلام میکنم و میگم مهندس تا برنگردید به ایران های فای هیچ لطفی برای من نداره.

راستی از مهندس پارسای عزیز که تلفنی تبریکی رو به من گفتند بی نهایت سپاسگزارم، مطمئن نیستم بتونم لطف های ایشون رو جبران کنم اما قلبا خیلی خوشحالم که چنین دوستانی دارم.

مثل من الکی هم که شده خوش باشید که 100 سال دیگه هممون خاک شدیم.

7 Comments

  1. پارسا دوشنبه 23 ژانویه 2012 03:42

     

    دوست تقدیر گریز ناپذیر ما نیست. برادر خواهر پسر خاله و دختر عمو نیست که آش کشک خاله باشد.دوستی انتخاب است. انتخابی دو طرفه که حد و مرز و نوع آن  به وسیله همان دو نفری که این انتخاب را کرده اند تعریف می شود

    با دوستانمان می توانیم از همه چیز حرف بزنیم و مهم تر آنکه می توانیم از هیچ چیز حرف نزنیم و سکوت کنبم

    با دوستانمان می توانیم درددل کنیم و مهم تر آنکه می شود درد دل هم نکرد و بدانیم که می داند. از دوستانمان می توانیم پول قرض بگیریم و اگر مدتی بعد او پول خواست و نداشتیم با خیال راحت بگوییم نداریم. و اگر مدتی بعد تر دوباره پول احتیاج داشتیم و او داشت دوباره قرض بگیریم. با دوستانمان می توانیم بگوییم: امشب بیا خونه ما دلم گرفته و اگر شبی  دیگر زنگ زد و خواست به خانه مان بیاید و حوصله نداشتیم بگوییم :امشب نیا حوصله ندارم. با دوستانمان می توانیم بخندیم  می توانیم گریه کنیم  می توانیم رستوران برویم و غذا بخوریم  می توانیم بی غذا بمانیم و گرسنگی بکشیم می توانیم شادی کنیم می توانیم غمگین شویم می توانیم دعوا کنیم

    می توانیم در عروسی خواهر و برادرش لباس های خوبمان را بپوشیم و فکر کنیم عروسی خواهر و برادر خودمان است.و اگر عزیزی از عزیزان دوستانمان مرد لباس سیاه بپوشیم و خودمان را صاحب عزا بدانیم. با دوستانمان می توانیم قدم بزنیم   می توانیم نصفه شب زنگ بزنیم  و بگوییم : پاشو بیا اینجا و اگر دوستمان پرسید چی شده؟ بگوییم :حرف نزن فقط بیا.  ووقتی دوستمان بی هیچ حرفی آمد خیالمان راحت باشد که در این دنیا تنها نیستیم
    با دوستانمان می توانیم حرف نزنیم  کاری نکنیم جایی نرویم و فقط از اینکه هستند خوشحال و خوشبخت باشیم…
    ” سروش صحت “

  2. میلاد دوشنبه 23 ژانویه 2012 23:37

    چقدر قشنگ دوستی رو توصیف کرده بود ، حس عجیبی دارم و چقدر جایی این مسائل خالیه این روزها خیلی خوب بود آقا پارسا 

  3. امیر حسین چهار شنبه 25 ژانویه 2012 09:51

    تو کتابی خوندم نوشته بود “تو عالم دوستی فرق دادن و گرفتن بسیار ناچیز است”

  4. پارسا جمعه 27 ژانویه 2012 04:03

    کلا کلمات رفیق و دوست خیلی قشنگ هستند
    قشنگ تر وقتی میشه که بدونی کسانی هستند که تو را دوست خودشون می دونند
    و این یک حس خیلی عجیبی به آدم میده
    حسی که خود آدم نمی دونه از کجا میاد ولی هر چه هست خیلی زیباست 

  5. آیدین(سهراب سابق) چهار شنبه 15 فوریه 2012 14:05

    سلام
    (خیلی وقت بود اینجا نیومده بودم(چون بودجه مون در حد ست آیوا بود
    همش حرص میخورم این اجنبی جماعت چقدر با این سیستما حال می کنن ما هم دعواشو!!
    حیف اون همه هزینه که بابت هدفون و ایرفون سیستم و های فای کردیم
    دیگه مثل گذشه لذت نمی برم از موزیک 

  6. سعید م. پنجشنبه 8 مارس 2012 18:52

    امیر حسین جان چرا دیگه نمینویسی منتظریم

  7. behzad جمعه 9 مارس 2012 19:00

    سلام خسته نباشید همه منتظریم و مشتاق برگردید و بنویسید دوست داریم

Post a Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*